ໃນຂະນະທີ່ໂລກຂອງລະຄອນອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍປະເພນີ ແລະ ສັນຍະລັກຕ່າງໆ, ມີຄວາມເຊື່ອທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືໜ້ອຍຢ່າງທີ່ຍັງຄົງຢູ່ຄືກັບຄວາມເຊື່ອທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບສີຂຽວ. ເປັນຫຍັງສີຂຽວ, ເຊິ່ງມີຄວາມໝາຍຄືກັນກັບທຳມະຊາດ ແລະ ການຕໍ່ອາຍຸ, ຈຶ່ງນຳໂຊກບໍ່ດີມາສູ່ເວທີ? ເພື່ອເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້, ພວກເຮົາຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າປະຫວັດສາດ, ສຳຫຼວດຄວາມເຊື່ອທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມ, ແລະ ຖອດລະຫັດອິດທິພົນຂອງສີນີ້ໃນໂລກຂອງລະຄອນ.

ສີຂຽວ, ໂຊກບໍ່ດີໃນໂຮງລະຄອນ: ຕົ້ນກຳເນີດທີ່ມີພິດປົນ

ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນ, ຄວາມກຽດຊັງສີຂຽວໃນໂຮງລະຄອນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເລື່ອງຂອງຄວາມປາຖະໜາດ້ານຄວາມງາມເທົ່ານັ້ນ. ມັນມີຮາກຖານມາຈາກຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ແທ້ຈິງ. ໃນສະຕະວັດທີ 17 ແລະ 18, ຊຸດສະແດງເທິງເວທີມັກຖືກເຮັດດ້ວຍສີຍ້ອມ ທີ່ອີງໃສ່ສານອາເຊເນດທອງແດງ , ເຊິ່ງເປັນເມັດສີທີ່ເຮັດໃຫ້ຜ້າມີສີມໍລະກົດທີ່ສວຍງາມ, ແຕ່ມັນມີພິດສູງ. ນັກສະແດງທີ່ນຸ່ງເຄື່ອງນຸ່ງເຫຼົ່ານີ້, ພາຍໃຕ້ໄຟສາຍທີ່ຮ້ອນແຮງ ຫຼື ເທິງເວທີທີ່ມີລະບາຍອາກາດບໍ່ດີ, ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເຈັບຫົວ, ຜິວໜັງໄໝ້, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ເປັນພິດ.

ມີຄົນເວົ້າວ່ານັກສິລະປິນບາງຄົນປະຕິເສດທີ່ຈະໃສ່ສີຂຽວໃກ້ຜິວໜັງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຍ້ອນຢ້ານການລະຄາຍເຄືອງຜິວໜັງ ຫຼື ການເຈັບປ່ວຍຮ້າຍແຮງ..

ອັນຕະລາຍທີ່ແທ້ຈິງນີ້ຄ່ອຍໆເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນສີຂຽວ, ເຊິ່ງຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນສີທີ່ໜ້າລັງກຽດ ຫຼື ເປັນຄຳສາບແຊ່ງ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ສາເຫດທາງເຄມີກໍ່ຈາງຫາຍໄປ, ແຕ່ ຄວາມບໍ່ພໍໃຈຍັງຄົງຢູ່, ປ່ຽນເປັນຄວາມເຊື່ອທີ່ງົມງວາຍ. ດັ່ງນັ້ນສີຂຽວຈຶ່ງກາຍເປັນຄຳສັບທີ່ຄ້າຍຄືກັບໂຊກຮ້າຍ.

Molière ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງເລື່ອງເລົ່າ

ເລື່ອງລາວທີ່ເປັນສັນຍະລັກອີກເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອນີ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບ Molière, ບຸກຄົນສຳຄັນໃນໂຮງລະຄອນຝຣັ່ງ, ຜູ້ທີ່ຄາດວ່າເສຍຊີວິດໃນຊຸດສີຂຽວຫຼັງຈາກການສະແດງລະຄອນເລື່ອງ The Imaginary Invalid ໃນປີ 1673. ໃນຂະນະທີ່ນັກປະຫວັດສາດເຫັນດີວ່າລາວນຸ່ງຊຸດສີນີ້ສຳລັບການປະກົດຕົວຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງລາວຢູ່ເທິງເວທີ, ແນວຄວາມຄິດທີ່ວ່າການເສຍຊີວິດຂອງລາວແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບເຄື່ອງນຸ່ງຂອງລາວແມ່ນຕຳນານທີ່ແທ້ຈິງ . ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເລື່ອງບັງເອີນທີ່ໂສກເສົ້ານີ້ແມ່ນພຽງພໍທີ່ຈະສືບຕໍ່ຂໍ້ຫ້າມ, ແລະນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າສີຂຽວຖືກກ່າວວ່ານຳໂຊກບໍ່ດີມາສູ່ໂຮງລະຄອນ...

ດັ່ງນັ້ນ, ຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 17 ເປັນຕົ້ນມາ, ຄວາມຢ້ານກົວຂອງສີຂຽວໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ແນວຄວາມຄິດຂອງ "ສີຂຽວທີ່ຮ້າຍແຮງ" ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມ.

ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທຸກມື້ນີ້, ນັກສະແດງບາງຄົນທີ່ໄປທົວສະແດງຍັງປະຕິເສດທີ່ຈະນັ່ງຢູ່ເທິງຕັ່ງສີຂຽວໃນຫ້ອງແຕ່ງຕົວ, ຄືກັບວ່າພວກເຂົາຢ້ານຊະຕາກຳທີ່ລໍ້ລວງ. ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກທີ່ອຸປະກອນประกอบฉากສີຂຽວທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຈະຖືກຖອດອອກຢ່າງລະມັດລະວັງກ່ອນທີ່ຜ້າມ່ານຈະເປີດຂຶ້ນ.

ເນື່ອງຈາກນັກສິລະປິນມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ສັນຍາລັກເປັນພິເສດ, ເລື່ອງນີ້ຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດເປັນຄຳເຕືອນທີ່ງຽບສະຫງົບ. ຄວາມຢ້ານກົວທີ່ບໍ່ມີເຫດຜົນຕໍ່ສີຂຽວໄດ້ຖືກຖ່າຍທອດຈາກລຸ້ນສູ່ລຸ້ນ, ຈົນເຖິງຈຸດທີ່ ຝັງເລິກຢູ່ໃນຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ການປະຕິບັດຂອງບໍລິສັດລະຄອນຫຼາຍແຫ່ງ.

ສີທີ່ເປັນເອກະລັກໃນສະເປກຕຣຳສັນຍະລັກ

ໃນຫຼາຍວັດທະນະທຳ, ສີຂຽວກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດທຳມະຊາດ, ຄວາມສົມດຸນ, ແລະ ຄວາມຫວັງ. ແຕ່ໃນໂຮງລະຄອນ, ມັນໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກທີ່ກົງກັນຂ້າມ. ບໍ່ເຫມືອນກັບສີແດງ, ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມມັກຮັກ, ຫຼື ສີດຳ, ເຊິ່ງສະແດງເຖິງລະຄອນ, ສີຂຽວພະຍາຍາມຊອກຫາຕຳແໜ່ງຂອງມັນຢູ່ເທິງເວທີ.

ສິ່ງທີ່ມັນຕ້ອງການກໍ່ຄືໃຫ້ນັກສະແດງໃນຊຸດສີຂຽວຫາຍໄປໃນເງົາມືດ ເພື່ອໃຫ້ເງົາມືດກາຍເປັນຄຳສາບແຊ່ງ.

ການຮັບຮູ້ນີ້ໄດ້ຮັບການເສີມສ້າງໂດຍການພິຈາລະນາຕົວຈິງ: ພາຍໃຕ້ສະພາບແສງສະຫວ່າງບາງຢ່າງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນໄຟສະປອດໄລທ໌ເກົ່າ, ຊຸດສີຂຽວອາດຈະເບິ່ງບໍ່ຊັດເຈນ ຫຼື ບໍ່ຊັດເຈນ , ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການເບິ່ງເຫັນຂອງນັກສະແດງຫຼຸດລົງ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຕັກໂນໂລຢີໃນປະຈຸບັນໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫານີ້ໄດ້ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ, ແຕ່ນິໄສເກົ່າໆກໍ່ຍັງບໍ່ດີ.

ຄວາມເຊື່ອໂຊກລາງໃນປະຈຸບັນ: ລະຫວ່າງຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ການກະຕຸ້ນ

ໃນບາງໂຮງຮຽນລະຄອນ, ມັນຍັງເປັນເລື່ອງທຳມະດາທີ່ຈະກ່າວເຖິງ "ຄຳສາບຂອງສີຂຽວ" ເພື່ອທົດສອບຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງນັກຮຽນ. ມັນເປັນວິທີທີ່ມ່ວນຊື່ນໃນການຖ່າຍທອດນິທານພື້ນເມືອງຂອງລະຄອນ ພ້ອມທັງເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງປະຫວັດສາດ ແລະ ສັນຍະລັກໃນການສະແດງ.

ສຸດທ້າຍ, ເປັນຫຍັງສີຂຽວຈຶ່ງຖືກຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ໂຊກຮ້າຍໃນໂຮງລະຄອນ ? ໂດຍຫຍໍ້ແລ້ວ, ມັນບໍ່ໄດ້ນຳມາເຊິ່ງໂຊກຮ້າຍແທ້ໆ, ແຕ່ໃນຈິນຕະນາການລວມ, ມັນສະແດງເຖິງມໍລະດົກຂອງຄວາມສ່ຽງ, ອາລົມທີ່ຮຸນແຮງ, ແລະເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆທີ່ໜ້າຈົດຈຳ. ມັນເຕືອນພວກເຮົາວ່າເວທີແມ່ນສະຖານທີ່ຖ່າຍທອດ, ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຫຼິ້ນກັບຄຳເວົ້າຫຼາຍເທົ່າກັບສັນຍານທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ.

ການປະຕິເສດ ຫຼື ການຮັບເອົາສີຂຽວຈຶ່ງກາຍເປັນທາງເລືອກລະຫວ່າງປະເພນີທີ່ເຄົາລົບນັບຖື ແລະ ຈິດໃຈທີ່ທ້າທາຍ.